Als je voor de tweede keer een kind krijgt, benader je de hele opvoeding en verzorging een stuk relaxter dan bij de eerste. Zo verging het ons in ieder geval. Daar waar we bij Sam hapjes en tussendoortjes tot op de minuut precies (en tot in de vezel gezond!) planden, concluderen we bij onze Jesse nog wel eens halverwege de middag dat hij nog geen fruitje van dichtbij gezien heeft. Daar waar we onze Sam altijd stipt om de paar uur een schone luier (inclusief een verantwoord laagje Sudocrem) gaven, is onze Jesse meer dan eens "overstroomd" omdat we vergeten waren dat zijn vorige luier al weer heel lang geleden was. En daar waar we onze Sam in ieder fase van zijn ontwikkeling verantwoord probeerden te begeleiden door het aanbieden van het juiste speelgoed, boekjes en liedjes dribbelt Jesse naar eigen believen heen en weer tussen dreumesspeelgoed, kleuterspelletjes en huisraad.

Bovendien hadden we met Sam een ultiem braafje in huis: hij heeft in zijn hele bestaan nooit de CD kast leeggetrokken, nooit ineens bovenop de leuning van de bank gestaan, nooit boeken kapotgescheurd. Dus bedacht zijn op boevengedrag zit niet echt in ons systeem. En dat gaan we langzaam merken…

Onze Jesse is namelijk bepaald geen braafje, eerder een boefje. Dat kun je al zien aan zijn ondeugend hoofd. Zo loopt hij geregeld ineens door de kamer met een aantal uit de kast geroofde soepstengels in zijn handen. Of met een zelf veroverd pakje drinken. Ook belanden er bijna dagelijks dingen in de keukenafvalbak die daar toch echt niet horen (lekker, een kwartetspel tussen de eierschillen en kipresten…), of zit hij ineens tussen alle kapotgescheurde kunstwerken van Sam die eigenlijk op de deur geplakt zaten. Vorige week bij de (overigens heel gezellige) buurt BBQ was Jesse ineens verdwenen: een korte zoektocht van Martin leverde op dat hij inmiddels teruggelopen was tot halverwege ons huis. Oeps.

En vanochtend volgde het boevig hoogtepunt tot nu toe. Jesse was lekker aan het spelen, al heel lang en heel zoet. Dan weet je als ervaren ouder: nu moeten er alarmbellen gaan rinkelen. Toen die alarmbel bij mij begon te rinkelen (te laat natuurlijk, want stiekem was het ook wel fijn om even een paar minuten ongestoord in een krantje te bladeren) was het kwaad al geschied: Jesse zat in de keuken, met een ongelooflijk tevreden grijns op zijn gezicht, met op schoot een open pot appelstroop en een gelukkig nog dichte pot chocopasta. De pot appelstroop was inmiddels behoorlijk leeg, en ergens onder de dikke laag appelstroop was Jesse nog vaag te herkennen. De stroop zat werkelijk overal: in zijn haren, op zijn kleren, op zijn speen. Een onderdrukte grijns, een vermanend woord en een badje later was de rust weer hersteld. Benieuwd wat de volgende streek gaat worden…