Ik heb er echt geen enkele reden toe. Het regent hier in Amersfoort namelijk al weken, zoniet maanden, alsof het einde der tijden nadert (althans, zo voelt het). En ik heb het echt gigantisch druk in mijn nieuwe baan, zo druk dat ik de avonden ook grotendeels besteed aan werken. En het onkruid stapelt zich op in de tuin, het ongevouwen wasgoed vult inmiddels met gemak de toch best royale logeerkamer en lekker snoepen mag ik ook nog steeds niet van mezelf (voor de trouwe lezer: 6 down, 4 to go).

En toch is het zo: ik heb de flow in mijn leven weer helemaal te pakken. Ik voel me redelijk fit, ben zelfs 's ochtends in de file met twee chagrijnige kinderen achterin blij en heb eindelijk weer zin om oude contacten aan te halen en nieuwe bezigheden op te pakken.

Misschien komt het door die heerlijk geurende appel/walnoot/caramel cake die ik vanochten bakte (voor de ouderavond, want ikzelf mag natuurlijk nog niet zondigen gezien de 4 nog af te vallen kilo's). Of door de vele knuffels die ik op het moment krijg van mijn drie jongens. En het komt zeker ook door mijn grote Sam, die het zo naar zijn zin heeft in de eerste klas. En die nieuwe leermogelijkheden leveren constant ontroerende brieven op die ik overal in huis aantref. Zo vond ik vanmiddag op zijn kamer ineens een blad met daarop "Sam's levensboek" (zie foto), waarin hij bezig is zijn leven tot nu toe te beschrijven (zie foto twee, tipje: hardop lezen, anders snap je er niets van). Had hij blijkbaar aan zitten werken. Ik kreeg er een brok van in mijn keel: mijn kleine mannetje is een schrijver! Ik kan niet wachten op zijn weblog…