Wij zijn gezegend met twee verbaal bijzonder vaardige kinderen.
Het oudste exemplaar was net 1 toen hij de consultatiebureau-arts versteld deed
staan door op de vraag “welk dier vind je leuk?” keurig netjes
“stokstaartje” te antwoorden. Inmiddels wint hij, bijna 8, met gemak
iedere discussie van zijn moeder. Het jongste exemplaar volgt in de voetstappen
van zijn broer en kletst van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat de oren van
je kop. En wie ben ik om daarover te klagen…ik geloof niet dat ik ooit een minuut
van mijn wakkere leven heb doorgebracht zonder praten. Martin praat weliswaar
een stuk minder – daar biedt mijn praat-dichtheid vermoedelijk ook weinig
ruimte voor – maar als hij wat zegt is dat altijd zeer scherp en raak. Kortom:
de appels vallen niet ver van de bomen.

Als een peuter van net tweeeneenhalf zo goed kan praten als onze
Jesse, biedt dat een unieke en vermakelijke inkijk in het gedachtengoed van een
tweejarige. Zomaar een greep uit de oogst van de afgelopen paar dagen levert
een aantal juweeltjes op. Zo heeft meneer een geheel eigen kijk op
natuurfenomenen: hij wist mij, inclusief demonstructie met een
speelgoedolifant, bijna te overtuigen van het feit dat een owiefant uit zijn
slurf plast (“ech waar mamma, op een potje”). Ook zijn eigen lichaam
snapt hij al heel goed: toen hij gisteren uitvoerig gaapte en ik opperde dat
hij dan wel moe zou zijn, meldde hij “maar dit was een gaap omdat ik niet
moe ben!”. Sommige woorden zijn nog wel heel erg ingewikkeld: op mijn
uitroep “even geduld AUB” antwoordde Jesse geirriteerd “maar ik
heet helemaal geen AUB!”

Het gekst ben ik als sentimentele doos – daar kun je niets aan
doen, dat word je vanzelf als moeder, echt waar – op de onverwacht lieve
uitspraken die zo’n klein ukje kan produceren. Zo maakte hij van de week met
zijn speelgoed-fototoestel een nepfoto van mij, keek demonstratief naar de
camera en riep uit: “Je staat er prachtig op!” En omdat ik hem altijd
kleine kabouter noem, verzuchtte hij in een vlaag van liefde “Jij bent
mijn mamma kabouter omdat je zo lief bent, ik ben heeeeeeel verliefd”.

Genieten vind ik het met hem, en ik zuig al zijn wijsheden gretig
op. Soms met verbazing, soms met een lach, soms vol ongeloof. En heel soms weet
zo’n peutertje iets filosofisch te zeggen dat je kippenvel geeft en een brok in
de keel. Al fietsend deze week, met zijn kleine koppie nog duidelijk bij het
overlijden van zijn geliefde ama, hoorde ik hem achterop zeggen: “Ik ben
nog niet dood he, maar ik ben wel ook ziek geweest. Ik leef nog heel lang…en
gelukkig!”