Beste lezer, u heeft mij moeten missen de afgelopen twee-en-een-halve week. Een zo lange web-afwezigheid kan ik mij de afgelopen vijf jaar niet heugen: mijn dagelijks leven is inmiddels naadloos verweven met internet. Via de smartphone worden werkmails tot in de supermarkt gecheckt, via Facebook worden vriendschappen bijgehouden, via Buienradar wordt gekeken of het fietstochtje naar de kinderboerderij nu kan beginnen of moet wachten tot na het middagslaapje, boeken/vakanties/kleding/DVD's worden online gekocht, en via deze weblog wordt sinds vier jaar wekelijks trouw mijn leven door mijzelf publieklijk geanalyseerd. Ook, of misschien wel juist, tijdens vakanties.

Zo niet de afgelopen vakantie in de Dolomieten. Voor het eerst in jaren waren we met de tent op pad, en potverdorie wat was dat heilzaam. De aanloop naar de vakantie was bepaald niet ontspannen (inclusief een werkdag tot 23u 's avonds om alles af te ronden en een op handen zijnde crisis proberen te voorkomen…), maar zo snel we op de camping de tent opgezet hadden nam oer-Marthe het van me over. Dat is het effect van kamperen temidden van de bergen op mij: ik word een klein meisje dat "hutje bouwen" speelt. De regen tikkelt op de tent, de eenpanspasta wordt op het gaspitje in elkaar gedraaid, de berggeiten zien we vanuit onze tent ronddartelen, de Skip Bo kaarten komen tevoorschijn en dan kan ik mijn geluk niet op: kneuterigheid kent geen tijd.

Na dag 1 waren het werk en een overvolle agenda dus niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk 1000 kilometer weg. Toen op dag 2, hoe symbolisch kan een mens het krijgen in zijn leven, ook nog mijn horloge het begaf sloeg de onthaasting definitief toe. En ik voelde aan alles dat WIFI in de tent (hoewel te regelen) daar niet aan zou bijdragen. Dus spendeerde ik twee weken zonder televisie, zonder internet en zonder horloge. Maar met veel spelletjes, middagdutjes, wandelingen door de bergen, glaasjes wijn en Prosecco (1 euro…) en pizza's. Niks geen ontwenningsverschijnselen gehad, en wat een zee van tijd had ik ineens om vier boeken uit te lezen en eindeloos met de jongetjes te spelen.

Overigens lukte het de mannen ook bijzonder makkelijk om "the simple life" op te pakken. De grote man ging meteen in oer-mannen-modus door bij regenbuien inspectierondes door en om de tent te lopen (voor het geval er lekkages waren die spoorslags bestreden moesten worden, om het gezin in veiligheid te brengen). De kleine mannetjes vonden het GE-WEL-DIG om te kamperen: alles was 1 groot avontuur, van gezamenlijke slaaptent tot afwassen in het afwashok. Jesse bleek een berggeitje en deed een scala aan nieuwe woorden op: skilift, ciao, bergschoenen, cool ("da's echt heel cool hoor, mamma!"). En ja: in een land waar pizza en ijs in elk restaurant te krijgen is, is onze kleine beer natuurlijk gelukkig. Sam genoot enorm van het buitenleven, maakte vriendjes op de camping en bleef iedere avond lang op om met ons te kunnen kaarten. Volgend jaar dus weer met de tent weg.

Just what the doctor ordered. Benieuwd of ik volgende week, als de werkweek weer begint, nog kan ontdekken waarom ik dat ook al weer wilde: werken.